Je conditie trainen, mèt plezier…

blog rennen plezier

Laatst vertelde een kennis haar verhaal.

Om toch maar iets aan haar conditie te doen – ze heeft een kantoorbaan – ging ze een keer naar fitness. Het leek haar wel leuk, al stonden een aantal zaken tegen zoals de opzwepende muziek..
Ze sloot een abonnement af voor een half jaar, het kon niet voor korter en het was goedkoop… Nu zou ze pas echt aan haar conditie gaan werken.

Ze is nog twee keer gegaan, en met de smoesjes om niet te gaan groeide de weerzin.
Afijn, het eindigde met frustratie en tranen. Zoveel geld betaald voor iets wat weer niet werkt… Een oud gevoel stak de kop op: schaamte en de gedachte: ‘zie je wel, ik kan het niet…’

 

Herken je dit? Nou ik ook.
Het deed mij denken aan mijn yoga-opleiding. Ik moest leren joggen, om anderen te kunnen begeleiden bij het leren ervan. Tijdens trainingen gingen we elke ochtend om 7 uur rennen. Ik voelde weerzin, en deed het toch maar.

Ik wilde kunnen rennen. Hoe kon ik dat nu op zo’n manier doen dat het me zou lukken? Niets van wat ik al wist werkte.

 

Toen kwam ik op een idee: als ik nu eens probeer te rennen zonder te moeten presteren? Maar ja hoe doe je dat als je niet beter weet? Kon ik maar iets positiefs verzinnen wat werkte.

Ik bedacht dat het me toch wel zou lukken om met plezier naar de eerste lantarenpaal in de straat te rennen? Ik probeerde het gelijk uit. Ja het werkte, met plezier had ik de eerste lantarenpaal gehaald en ik kon tevreden terugkijken.

Hoe nu verder? Ik bedacht dat ik verder geen eisen, noch voorwaarden kon stellen. Het liefst wilde ik er niets extra’s voor doen: gewoon bij mijn voordeur beginnen, geen outfit of poespas.

 

Ik besloot: ik ga met plezier rennen naar de eerste lantarenpaal en als ik dan verder kan tot de tweede dan doe ik dat. Maar als het plezier ophoudt stop ik en ga ik verder lopen. En ik ga me ook niet uitdagen om de tweede dag tot het eind van de straat te rennen, bij de tweede lantarenpaal stop ik.

De tweede dag ging ook goed: vlak voor de tweede paal kwam de weerzin op en stopte ik. ‘Goed zo’, kon ik tegen mezelf zeggen, eerlijk gebleven naar het plezier.

Afijn, elke dag iets kwam ik iets verder en als ik een dag geen zin had of het kwam niet uit – even goede vrienden. Morgen is weer een dag.

Na een week kon ik al met plezier het stratenblok bij ons rondlopen. Enthousiasme nam het over van de eerdere weerzin, dus trok ik joggingschoenen aan. En doordat ik het leuk vond, wilde ik na een dag overslaan het de dag erna toch weer graag doen.

 

Na een maand liep ik met plezier zo’n 2 à 3 kilometer. Mijn lijf voelde heel anders aan.
Mijn darmen vonden het ook fijn. Mijn hoofd had meer ruimte gekregen en ik was een stukje positiever geworden.

Achteraf gezien was het mijn eerste kennismaking met de werking van comfort. Jaren later zou ik dit uitgebreider tegenkomen bij een Japanse bewegingstherapie met de naam Sotai. Die manier van werken heb ik verfijnd tot een eigen variant: ‘Bewegen met Comfort’.
Bewegen met plezier of comfort verandert je lichaam direct; je kunt het zelf voelen!

 

In welke beweging zou jij meer plezier willen krijgen?

Als je wilt reageren op dit verhaal?
Ik ben benieuwd naar jouw ervaring. Mail dan naar mij.

 

En hoe is het dan nù met dat rennen?
Je kunt me zomaar tegenkomen in het park.
Even geen zin als je me ziet lopen….😉

Agenda