Gevoelig? Niet zeuren..

Laatst had een klant van mij, ik noem haar Ineke, een staar operatie. O, dat is zo gebeurd, stelt niets voor, helemaal geen pijn, werd gezegd.
Maar de operatie was met vijf patiënten tegelijk op een drukke afdeling waar de verpleegkundigen luid spraken. De verdoving werd routineus uitgevoerd en werkte niet goed. Er was geen contact met de artsen. Ze leed verschrikkelijk veel pijn en raakte in paniek. Maar ze zei niets.
‘Ik voel ook alles’ en ‘ik mag geen stoorzender zijn’ ….. ‘ik ben een zeurpiet’ .. allemaal oordelen om maar niets te zeggen.

Ken je dat ook?
Te gevoelig. Wat ben je toch een zeurpiet. Jij hebt ook altijd wat….
Ik was altijd een ‘kruidje roer me niet’. Mijn moeder begreep mij niet. En ik snapte dat weer niet: ik verzon het toch niet! Ik was (begreep ik pas 40 jaar later) gewoon een heel gevoelig kind en daar nooit in gezien. Zoals ook bij Ineke.

Zo ben en was ik bijvoorbeeld heel gevoelig voor medicijnen.

Een paar jaar geleden nog, liet ik me weer verleiden tot een zogenaamde’ lichte’ antibiotica kuur voor een virus in mijn longen; ik hoestte voortdurend. Had ik het maar niet gedaan: ik was zieker van de kuur dan van mijn gehoest. Twee weken zwevend tussen hemel en aarde. Mijn darmen hadden nog twee maanden last ervan.

Daaruit besloot ik dit niet meer te laten gebeuren; ik moest zelf iets vinden wat me echt helpt als ik weer zoiets zou hebben. En ik vond een TCM geneeskundige die goed was en me later met kruiden hielp bij een soortgelijke infectie. Binnen een week was ik er ‘zonder een centje pijn’ vanaf…

Zo leerde ik dus mijn eigen gevoeligheid serieus te nemen en de goede hulp erbij te zoeken. Door dit leerproces, van vallen en opstaan, en verder zoeken, kwam ik dichter bij mezelf. Ik en mijn gevoeligheid.
Nog later leerde ik zelfs dat je juist je grote gevoeligheid kunt inzetten bij genezing en bij sterker worden.

 

Dus wees blij dat je zoveel gevoel hebt!!
Daardoor kun je voelen wat goed voor jou is en wat niet goed voor jou is!
Onderzoek het. Leer ermee om gaan, en jezelf goed te gaan verzorgen.
Dan voel je je niet langer een slachtoffer van anderen of van je eigen gevoelens.

 

Natuurlijk is soms de medische weg onvermijdelijk, zoals bij Ineke en ook bij andere ziektes/problemen, waar geen alternatief voor is. Maar ook dan kun je jezelf zo serieus mogelijk nemen. Dat blijkt wel uit hoe het nu verder met haar ging.

De tweede operatie (het andere oog) verliep heel anders dan de eerste.
Kort na de eerste operatie besloot zij een schriftelijke klacht in te dienen bij de klachtenfunctionaris. Door haar werd ze serieus genomen en kreeg hulp voor het vervolg, de operatie aan het andere oog.
Nu had ze contact met het afdelingshoofd en een andere anesthesist en er was overleg voor de verdoving. Omdat ook de sfeer veel meer ontspannen was durfde ze het deze keer zelf aan te geven dat ze de verdoving even iets langzamer wilde: het was de hemel vergeleken bij de hel van de eerste keer. Bovendien werd ze gesteund door een vriendin die ze erbij wilde (en mocht) hebben.

Het werd bijna een fijne ervaring ?
——–

Laat je weten wat je van dit verhaal vindt? Mail mij dan.
Wil jij  jouw gevoeligheid positief leren gebruiken voor jezelf en je genezing?
Ik kan je daarin begeleiden.
Kijk dan op de website onder sotai bewegingsleer of psychosociale therapie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Hans Jeunhomme