Niet je enkel alleen.


 

Margriet twijfelde of ze wel wilde komen. Ze zag het nut er niet van in. Die enkel kon nu toch niet gerepareerd worden.
Tien dagen eerder verzwikte ze haar voet, en viel languit op de grond. Haar enkelband was gescheurd. Ze was wel geschokken van de pijn, zo heftig… Maar goed, ze mocht niet naar het werk, moest rust houden en werd getaped.
Herken je het?Dat je graag je probleemplek wilt oplossen. Want daar zit de pijn of de zwakke schakel.
Ook ik ga in eerste instantie vaak zo met pijn om; als ik pijn heb in mijn schouder, zie ik alleen maar ongemak, dat ik weg wil hebben.

Maar je kijkt veel te nauw naar jezelf als je de pijn er alleen maar uit wilt halen.
Of als je een reparatie wilt van je kapotte onderdeel.
Je bent dan je probleem, maar er is veel meer….

 

Bij een klap, val of botsing zijn er meerdere reacties in je lijf:
– pijn op de getroffen plek
– de schrik, angst of verkramping die de klap bij je opriep
– als je doorloopt dan gaan je lichaam en geest staan naar het ongeluk. Als dan de pijn weg is kun je nog steeds ernaar lopen of denken.

Het tweede punt is een pure stress-reactie. Je lijf voelt stress en alle alarmbellen slaan aan. Je zoogdierenbrein (amygdala) neemt het over en vraagt een ontlading van de schrik, angst of verkramping. Dieren doen zoiets vanzelf, maar wij mensen zijn daar minder makkelijk in. Als je die stress niet ontlaadt, gaat het zich vastzetten in je lichaam in spanning, angst, herhalende beelden, zelfs dromen.
En als de klap heftig genoeg is geweest, kun je niet eens meer rusten of ontspannen.

Laat staan dat je kunt genezen met je pijnlijke plek.

Mensen die een whiplash hebben gehad, hebben het met name hier moeilijk mee.

 

Hoe kun je nu omgaan met zo’n klap, als het jou overkomt.
Zodat je jezelf als heel mens kunt zien en niet alleen als een kapotte enkel of een kapotte nek?
Hoe lukt het je om te begrijpen/voelen/ontdekken wat je systeem nodig heeft om weer in balans te komen?

Het begint met luisteren naar je lichaam en het goed gaan verzorgen. Wat zegt mij die pijn? Ben ik nu anders met mijn angst of vertrouwen in mijn lichaam? Wat heb ik nu nodig (vraag aan het lichaam)?

Op het moment dat je begint om erbij stil te staan en het vraagt aan je lichaam, gaan de antwoorden langzaam komen.
Dan kun je ook gaan begrijpen of je het zelf kunt aanpakken. Of er hulp bij vraagt van iemand die naar je luistert. En je kan begeleiden.

 

Hoe liep dat nu met Margriet:

Eerst deden we een bodyscan. Ze merkte op dat ze veel spanning in schouders, rug en het beschadigde been had. En ze ervoer opnieuw hoe heftig ze geschrokken was van de felle pijn.
Toen zijn we gaan werken op het vrijmaken van de spanning in haar lichaam middels shiatsu. Het vrijmaken van de grote schrik deden we door een herbeleving van het ongeluk. Hierdoor kwam de schrik, angst en het verdriet vrij.
Na de behandeling zei Margriet dat ze zich eigenlijk nu pas voor het eerst (sinds het ongeluk) ontspannen voelde. Ze was zich er niet van bewust geweest.

Toen ze de deur uitliep ging het beter. De onzekerheid, instabiliteit en de angst om een verkeerde beweging te maken was weg. Ze kon haar voet weer voelen. En ze kon met haar krukken veel beter lopen dan voor het consult.

Het was toch wel goed geweest dat ze was gekomen….
Het was een zeer waardevolle behandeling geweest die hielp in het genezingsproces van haar enkel.

—-

Heb jij ook zoiets meegemaakt? Hoe was jouw reactie en hoe ben je verder gekomen? Laat je het weten? Mail mij dan.

—-

ps. een audiobestand van een bodyscan kun je zo downloaden op mijn site.

ps. later schrijf ik ook nog zo’n blog over chronische klachten als bijvoorbeeld rugpijn. Dat werkt weer net iets anders.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Hans Jeunhomme